System gospodarczy:

1.Sfera realna - zasoby materialne kraju

2.Sfera regulacyjna - składniki niematerialne produkcji, podziału i konsumpcji (sfery - Jonasz Kornai)

1.Działalność materialna i niematerialna - inwestycje, oszczędności, konsumpcja, proces wytworzenia, wielkość i struktura zatrudnienia

Systemy tworzy się po to aby zwiększać GNP, ich funkcjonowanie zależny od polityków należących do różnych szkół.

Szkoła klasyczna (XVIII-XIX w.):

2.Gospodarka sama dochodzi do równowagi (w długim okresie czasu ceny i płace są bardzo elastyczne). Produkcja w długim okresie czasu znajdzie się na etapie potencjalnym. Jeśli jest bezrobocie - spadek płac - obniżenie kosztów - większe zatrudnienie - spadek cen - większy popyt - równowaga.

3.Istnieje tylko bezrobocie naturalne - rynek pracy w stanie równowagi.

4.Rząd nie powinien ingerować w gospodarkę - jest tylko stróżem nocnym .

1.Brak uwagi dla zjawisk mikroekonomicznych

Szkoła neoklasyczna (1871-1936):

2.Uwaga poświęcona mikroekonomii.

3.Teoria równowag cząstkowych.

4.Analiza konkurencji doskonałej i niedoskonałej

5. 29- 33 - Wielki kryzys - monopole i ich dyktando cenowe, szybki rozwój spółek, zmiana warunków konkurencji, płace i ceny mniej elastyczne - wolne reakcje popytu, długie utrzymywanie się bezrobocia.

1.Brak ingerencji państwa w gospodarkę.

Szkoła Keynes a ( 36- 70) dziś - post- i neokensizm:

2.Inna ocena makroekonomii - narzędzia oddziaływania.

3.Rozważa tylko czas krótki - odrzuca elastyczność cen i płac, permanentny stan równowagi, nie konkurencyjna gospodarka, bezrobocie rzeczywiste, za mały popyt.

4.Produkcja jest określana przez globalny popyt, który ma charakter autonomiczny (niezależny od dochodu).

5.W gospodarce występują efekty mnożnikowe - odpowiedź na łączny popyt - produkcja zależy wyłącznie od popytu.

6.Zmiany ilości pieniądza wpływają na kształtowanie się wielkości produkcji.

7.Występuje bezrobocie przymusowe (krótki okres czasu).

8.Istnieje możliwość wykorzystania polityki fiskalnej (dochodowej) i monetarnej uregulować popyt do zwiększonej wielkości produkcji.

9.Wprowadzenie zasiłków dla bezrobotnych.

1.Załamanie się w 70 - stagflacja (inflacja + stagnacja) i slumpflacja (inflacja i spadek). Krytyka: za mało o teorii inflacji ograniczył się do nacisku na czynniki popytowe (do inflacji może dojść nie tylko przy zwiększonym popycie), niedostatecznie uwzględnił politykę pieniężną (podporządkował ją budżetowej), rozbudowa sektora publicznego (deficyt budżetowy). W połowie 80 -tych zaczęto wracać do Keynesa - post - i neokensiści.